.
zondag 24 april 2016, 20:17:27 uur
.
LUIK - BASTENAEKEN - LUIK
.
Om de Hardheid van het Bestaan
.
H ier kom je jezelf tegen. "Aangenaam kennis te maken". Zeg je dan. In
jezelf. Net als veel andere renners, waar op verzoek wel een tijdje
achteraan mag worden gehangen, ken je, als je er woont, of in Heerlen niet
al te ver vandaan, ieder kiezelsteentje van de beklimmingen. Alleen rijden
we niet zo hard. Het moet ook nog een beetje normaal, en doenbaar blijven.

De streek aangekoppeld met de Eifel: Aken-Kelmis-Monschau-Eupen-Malmedy-
Verviers-Spa-Bastogne-Luik is de mooiste regio om te trainen die er in de
hele Benelux en verdere wereld bestaat. Hier is het leven nog precies zoals
het geleefd moet worden. Met geen enkele beloning. Nooit. Alleen pure
verschrikkelijke hardheid. Op het randje van de dood. Geen medelijden. Op
dit stuk trainings- en wedstrijdgebied ziet men de dood alleen nog in kale
kouwe werkelijkheid diep in de ogen. Zo is het leven. Zo is de dood. Met
niets er tussenin. Ga je dan ga je. Dan is het meteen ook afgelopen.

Over dit parcours van 225 kilometer doen we midden in de zomer de hele dag.
Van 's morgens zes tot 's avonds tien. Nu valt er nog helemaal niet aan te
denken. De jongens die hier trainen, en wedstrijden, zijn op het toppunt
van hun kracht. Het is de mooiste tijd die ze ooit kunnen meemaken. Zij
rijden in vijf uur. Ondanks de te leveren prestaties van pure kracht
uithoudingsvermogen verbranding ademhaling koppel en geestelijk evenwicht,
kijken ze hier af en toe ook om. Rechtstreeks de dalen in. De heuvels en de
omgeving, de bossen af. Het mooiste en fijnste gedeelte van je leven. Beter
en fijner zal geen mens het ooit nog meemaken.

Wil je hier meedoen, met de groten van de aarde, dan moet je als klein
jongetje van drie op een heel klein fietsje gaan trainen. Op een boeren
landweggetje achter de akkers van het huis in de heuveltjes van de
Voerstreek. Die ook al koud kil hard ongenaakbaar en bonkig van eerlijke
keiharde schoonheid zijn. Dan zal je het redden later. Al dan niet als
wielrenner. Je overleeft. Wat er ook gebeurt. Dat kunnen veel anderen niet
zeggen. Die de kans niet krijgen. Je overleeft hier door heel klein en erg
bescheiden te zijn. En alleen maar dankbaar. Nergens trots op.

Dat is de enige verdienste.
Van Luik-Bastenaken-Luik.
Het is het leven zelf.
En gelukkig ook de dood.
.
.
.
.

Jules Zollner.

.
.
.
.
.

Previous Home Next

_________________________________________
Klik op de ikoontjes hierboven of op de bovenkop of de foto, voor de site-voorpag. --
Twitter: --- Facebook: -- Mail: --
blog@juzonieuws.nl