dinsdag 7 juni 2016, 12:07:28 uur
.
Er blijft niets over
.
Beulbal en Kaalslag
in de Media

.
J urgen Simon, die hierboven staat geciteerd, heeft natuurlijk wel gelijk.
Als ieder jaar twaalf miljoen euro moet worden gevraagd van de Limburgse
belastingbetalers, dan is het met de "Staatsomroep" van de het Provinciaal
bestuur in Limburg wel heel gauw afgelopen. Dat kan niet meer. In deze
tijd.

Leo Hauben stelt vast, dat hij zes ton tekort komt. Dat hij daar wel een
mouw aan weet te passen. Gevreesd moet worden, dat er geen houden meer aan
is. De vraag naar nieuws, en de bereidheid van adverteerders, zijn zó
dramatisch gezakt, dat afscheid genomen moet worden van L1 Radio en
Televisie. In dienst houden van 150 man personeel is niet meer haalbaar.

L1 degradeert tot een nieuwsblokje na het 12 uur Journaal op NPO1. Dat is
dramatisch. We staan voor het verschijnsel, dat een uitstekend product
wordt geleverd. Waarvoor geen enkele belangstelling bestaat. Het Journaal
van L1 wordt bekeken, grotendeels. Daar houdt het dan wel meteen mee op.
Voor de eveneens uitstekende reportages en documentaires die "door de
eeuwen heen" bij L1 en voorgangers zijn gemaakt, is geen enkele
belangstelling van het publiek.

Het is triest, om dat te moeten constateren. De werkelijke uitvoering van
de taken van L1, kan niet beter. Techniek, presentatie, vakmanschap,
snelheid, betrouwbaarheid, aantrekkingskracht, beklijving, diepgang,
degelijkheid, ze zijn alle als criteria voor de verschijningsvorm van L1
van de allerhoogste allerbeste kwaliteit en kwantiteit. Toch is het
voortbestaan niet langer meer haalbaar.

Aan het verdwijnen van L1, in de huidige vorm, liggen uitsluitend
economische motieven en oorzaken ten grondslag. De economische
reorganisatie in alle segmenten en sectoren van de Nederlandse samenleving
is nog niet eens half begonnen. De media vormen de markt en de existentie
van de bevolking bij uitstek. Wanneer we een maatlatje nemen, en we meten
het algemeen advertentievolume (daarmee het algemeen productie- en
consumptieniveau) van vorig jaar, en dat van nu, dan zijn de negatieve
verschillen te groot.

Het hoge niveau van voorgaande jaren zal de komende jaren nooit meer worden
gehaald. Zo lang de wereld bestaat. Dan moeten we de tering naar de nering
zetten. In lonen en salarissen, afschrijving apparatuur, gebouwen,
onkosten, verzekering, pensioenen, gas water licht, reiskosten, enzovoorts.
Aan een onderneming als L1 zo goed als bij alle andere ondernemingen valt
niets meer te bezuinigen noch te verdienen. Dan is het afgelopen. Dat weet
'n kind.

Twee jaar geleden verscheen er behalve L1 TV en radio in alle huiskamers
iedere dag van de week een ander huis aan huisblad in de brievenbus van de
mensen in heel Limburg. Uitgeverijen vochten zich de tent uit en bekochten
het met de dood.
Er is er met bestaansrecht in Limburg nog één van overgebleven. Dat is
voldoende. De dagbladen zijn uitgebannen. Verdwenen van het toneel. Ze
bestaan alleen nog als spookverschijnsel. Dat is de kaalslag, voorspeld,
die heeft plaatsgevonden in de media. De beulbal van de nieuwe zakelijkheid
heeft alle droombeelden van "hoger opgewaaiden" omver gekegeld.

Het ene, enkele huis aan huisblad in Limburg, heeft de meeste kans nog te
kunnen overleven. Gedurende de komende dertig jaar van messcherpe,
onbarmhartig zakelijke economische reorganisatie in de recessie. Het
maatlatje van het advertentievolume van de komende, en van de voorgaande
jaren zal verbijsterende verschillen te zien geven. Dan weet iedere
economisch geschoolde in de sector, meteen hoe laat het is.

De mensen, de "Men in the Street" waarvoor wij de producten maken,
adverteren en consumeren, willen alleen nog "papieren" advertenties. Een
terloopse blik in een paar seconden. De tastbare werkelijkheid van het
geschreven gedrukte artikel. "Het krantje in het handje". Zaterdags met
koffie aan de keukentafel. Bijvoorbeeld zoals hiernaast van Wiel Verhesen.
"Iets wat je vast kan houden." Lezen, langzaam en genoeglijk. Wanneer je
dat wil. Aan de Belgische kant van de grens heeft men dat beter begrepen
(Concentra, "KesKisPas de Liège").

Dat is alles.

Het is over en uit, met de Media.
En het is, bedankt, en Tot Ziens, voor de mannen en de vrouwen van L1. Voor
twaalf miljoen euro overheidssteun per jaar. Alsof je 'n emmer leeggooit.
Helaas. Niets meer aan te doen. Het Beste.

.
.
.
.
.
Jules Zollner.
.
.
.
.
.

______________________________________________________________________________

Previous Home Next

___________________________________________________________________
Klik op de ikoontjes hierboven of op de bovenkop of de foto, voor de site-voorpag.
-- Twitter: --- Facebook:
Reacties: Mail: blog@juzonieuws.nl